Oceń wpis  oddane głosy: 0 / 0

Kończąc kolejny, 2009 już rok, warto byłoby walnąć jakąś mówkę albo życzenia czy coś.

Życzę Wam zatem, Wielce Czcigodni P.T. Czytelnicy oraz P.T. Podmioty Opisywane: radości, luzu, spełnienia planów (nawet tych najdurniejszych) oraz ogólnie -- Uśmiechu!

A na okrasę filmik, który związku szczególnego z Nowym Rokiem nie ma, ale od 2 dni za mną chodzi ;-)

No to: ło! ło! ło!

 Oceń wpis  oddane głosy: 6 / 1

Przyznaję, że czasem zdumiewa mnie wyobraźnia ludzka. Oto jest sobie nowopowstały serwis Helpmoney.pl (nie linkuję, bo i po co? zresztą na linka ode mnie trzeba sobie zasłużyć). Ot jeszcze jeden "portal finansowy". Albo nie, ten nie jest jeszcze jeden -- ten jest "helpMoney.pl | Portal Finansowy nr 1".

Zobaczcie zresztą sami:

Coś przypomina? Mi Helpmoney.pl najbardziej telefon komórkowy NOKlA, tę kurtkę "The North Face" ("Gore-Tex / softshell / windsopper") albo inne Versuce.

Najlepsze jest "logo" tego portalu. Wynalazek niewątpliwie autorski, a wiem to stąd, że zadzwonił dziś do mnie twórca tego portalu i jął wyjaśniać dlaczego złudnym jest podobieństwo jego dzieła do znaku towarowego Money.pl.
Porównajcie zresztą sami jak wygląda nowotwór przy pierwowzorze.

Nie zwracałbym uwagi na kolejny bezmyślny przypadek żerowania na renomie Money.pl (tak, wiem, że się okropnie puszę), gdyby nie fakt, że "przedsiębiorca" ów raczył dziś był do mnie zadzwonić. Oburzony.
Oburzony tym, że raczyłem go poprosić o zmianę logo serwisu, które jest łudząco podobne do zastrzeżonego przez Money.pl sp. z o.o. znaku towarowego oraz o zdjęcie adnotacji "Komentarze fachowców", czym raczył oznaczyć linki do blogów z Bblog.pl. Oburzony, bo dostał w tej sprawie parę esemesów (a jak miałem się doń zwrócić, skoro na swojej stronce -- por. studio5m.pl -- nie udostępnia żadnego kontaktu prócz numeru komórki?).

Rozwaliła mnie argumentacja tego człowieka. Oto czuje się on zwolniony z wszelkiej odpowiedzialności za to, co tam się dzieje, albowiem:

• skrypt serwisu kupił na Allegro i ma "wszelkie papiery", w których zbywca zapewnił go, że rzecz jest legalna;
• facet jest grafikiem i się zna, a ja się nie znam, bo nie rozróżniam logo od logotypu;
• w dodatku nie widzę tego, że logotyp helpMoney.pl nie jest taki sam jak logo Money.pl -- nasz artysta użył... innego fonta! (oto miara profesjonalizmu człowieka, który pisze o swoich usługach "Logo jest pierwszym elementem identyfikacji wizualnej Firmy. Zanim zlecisz zaprojektowanie wizytówek, strony www, szyldu nad siedzibą firmy to zawsze wcześniej musisz mieć własne logo ... warto posiadać prawdziwe logo"

Ludzie, litości -- niech Was ręka boska broni iść po linii najgłupszego oporu.

Znak towarowy słowno graficzny Money.pl Portal finansowy nr 1 jest chronionym znakiem towarowym, zgłoszonym i zarejestrowanym przez UPRP (nr (210) 347627, publikacja w Biuletynie Urzędu Patentowego z 2 lutego 2009 r., nr 03/2009). Jeśli ktoś myśli, że dokładając chudą czcionką błagalne "help" oraz zmieniając fonta, jakim zapisana jest fraza "Portal finansowy nr 1" (zmiana jest tak subtelna jak zmiana Helvetiki na Ariala... brrr...) uniknie ewentualnego zarzutu naruszenia praw do znaku towarowego bądź nieuczciwej konkurencji -- bo jednak patrząc na ten helpMoney.pl można odnieść wrażenie, że to jakiś odprysk Money.pl jest, prawda? -- to najlepiej zrobi od razu do Olsztynka wyjeżdżając na dalsze nauki.

PS disklajmer: tak, to prawda, że autor jest wstrętnym prawnikiem i pracuje w oryginalnym Money.pl

 Oceń wpis  oddane głosy: 4 / 2

Temat w sumie nowy, ale coraz częściej wraca echem na różnych forach: "dlaczego Poczta Polska pobiera prowizje za płatności kartą płatniczą?" -- albo lepiej (bo tak pytanie powinno brzmieć): "dlaczego bank pobiera prowizje za wypłatę gotówki z terminala na poczcie?"

Problem budzi momentami gorące emocje, a to dlatego, że coraz częściej sięgamy po plastik w okienku pocztowym -- a później niespodzianka: na wyciągu pojawia się dodatkowa, kilkuzłotowa prowizja.
Pierwszy odruch jest prosty: przyklejona do szyby winietka ze znaczkiem VISA/MasterCard kojarzy się z bezprowizyjnymi płatnościami bezgotówkowymi, więc kto tu nawalił i dlaczego?

Rozwiązanie zagadki zacząłbym od analizy treści nalepki, którą można znaleźć na poczcie (ja taką znalazłem na wrocławskim Rynku, myślę, że i w innych UP swobodnie można spotkać takie znaczki):

Nie trzeba być wyjątkowo spostrzegawczym, by dostrzec dwie podstawowe sprawy: usługa jest nazywana "bankomatem w okienku", zaś dla pewności opis usługi głosi, iż "wypłacając w urzędzie pocztowym gotówkę przy użyciu Terminala POS, bank - wystawca karty pobiera prowizję..."
A więc nie ma płatności bezgotówkowych, jest możliwość wypłacenia gotówki -- i zapłacenia wpłaconymi pieniędzmi (w tym samym okienku) za znaczki czy usługi.

Druga wątpliwość jest nawet prostsza do wyjaśnienia. Prowizji za operację nigdy nie pobiera sprzedawca czy usługodawca (w tym przypadku Poczta Polska) -- o jej pobraniu i wysokości zawsze decyduje wystawca karty. (W TOiP Alior Banku nazywa się ona prowizją od "wypłaty gotówki w kasie innego banku / innej instytucji w kraju", jednak inne banki mogą stosować różną terminologię.)

Zresztą o tym wszystkim można dowiedzieć się z wywieszek dostępnych w urzędach pocztowych... Ale do tego trzeba troszkę cierpliwości i uwagi.
Czego sobie i P.T. Czytelnikom życzę.

 Oceń wpis  oddane głosy: 5 / 3

Temat Authalii już mnie muli, ale ponieważ zostałem dziś poproszony przez rzecznika prasowego PWPW SA o zmianę jednego słowa w tekście, w którym odnosiłem się do jego wypowiedzi -- czuję się w obowiązku wyjaśnić ostatnie niedopowiedzenia (BTW spór o "partnerstwo" czy "patronat" PWPW jest w sprawie maksymalnie nieistotny, acz urósł do rangi sam już nie wiem czego):

• zacznijmy od nieszczęsnego sformułowania "partner" vel "patron" jakim zamiennie posługiwałem się w tekście. I owszem, na stronie Authalii sformułowanie o "patronacie" się nie pojawia (ale czy ja napisałem, że ktoś używa tego pojęcia??!), natomiast sposób wyeksponowania udziału PWPW SA oraz jego logo na stronie projektu może wskazywać, że twórcy programu wiążą z tym faktem szczególne nadzieje (popatrzcie też co wyświetla się w wyszukiwarce Google po wpisaniu frazy "authalia").
  I owszem, patronatu nie ma, tak jak i nikomu nie wkładałem tego słowa w usta (inteligentni Czytelnicy LA pojmą aluzję do poprawki w poprzednim tekście...);
• o treści pytania jakie wysłałem do marketingu PWPW już pisałem, ale może powtórzę, że zwracałem uwagę na fakt, iż "Na stronie Authalia.com PWPW SA jest określona jako jej partner. W mojej ocenie określenie PWPW SA mianem partnera serwisu Authalia.com jest istotnym czynnikiem marketingowym, dającym mu całkiem wymierną przewagę rynkową."
  Nie jest zatem tak, jakby chcieli tego Państwo z Authalii, iż "Pan Olgierd Rudak tworząc tekst poszedł na łatwiznę i zapytał telefonicznie rzecznika PWPW S.A. czy są oni patronem Authalii. Pan Rudak wykazał się sporymi umiejętnościami manipulacyjnymi, ponieważ aby uzyskać odpowiedź potwierdzającą jego własne stanowisko, zapytał PWPW S.A. o coś (patronat), co oczywiście prawdą nie jest".
  Ani nie pytałem telefonicznie (odpowiedź uzyskałem w ten sposób), ani nie pytałem o patronat, ani też nie można powiedzieć, iżby pytanie mogło kogokolwiek z PWPW zaskoczyć (minęło kilka dni między wysłaniem listela do marketingu a kontaktem od rzecznika prasowego);
• pisemna wypowiedź rzecznika prasowego PWPW SA jest dość jasna i do mnie przemawia w dość wyraźny sposób:
  

  "Chciałbym oświadczyć, że Sigillum PCCE - jedna z marek produktowych Polskiej Wytwórni Papierów Wartosciowych SA - jest partnerem technologicznym projektu Authalia.com. Zgodziliśmy się na wykorzystanie logotypu Sigillum PCCE oraz określenie "Parnter technologiczny", bo odpowiada ono naszemu rzeczywistemu zaangażowaniu w projekt. W zakres usług świadczonych przez Sigillum PCCE  na rzecz Authalia.com wchodzi znakowanie czasem oraz przechowywanie utwórów w bezpiecznym e-Archiwum. 
  PWPW nie jest w żadnym wypadku patronem ani udziałowcem tego projektu, tzn. nie odpowiadamy za cele biznesowe, do których wykorzystywane są nasze e-produkty, odpowiadamy jedynie przed Klientem za ich technologiczną sprawność i funkcjonalność."

• w mojej ocenie (celowo stawiam nową kropkę, by oddzielić moją ocenę od cytatu) oznacza to ni mniej (i ni więcej!) jak tyle, że Authalia.com korzysta z usług (technologii) PWPW, więc PWPW jest partnerem w zakresie technologii. Ale nie całe PWPW, lecz wyłącznie należąca (niewydzielona) marka Sigillum PCE.
  To troszkę jak z Lege Artis, które korzysta z usług takich przedsiębiorstw jak PTK Centertel, Toshiba, Nokia czy P4 sp. z o.o. No dobrze, Authalia.com ma w umowie zezwolenie na wykorzystanie logo Sigillum PCE oraz określenie "partner technologiczny".
  Z ostrożności procesowej moje własne zdanie pokrywa się z cytowaną wypowiedzią;
• sposób prezentacji logo PWPW SA oraz górnolotna wzmianka o pozycji tego przedsiębiorstwa (plus nazywanie spółki prawa handlowego "państwową jednostką organizacyjną"), w mojej ocenie, ma zbudować w użytkownikach odczucie, iż oto jest między PWPW SA a Authalia.com sp. z o.o. "coś więcej" (to takie dodawanie sobie wiarygodności na podstawie wiarygodności innego podmiotu).
  Tymczasem trzeba to sobie jednoznacznie wyjaśnić: Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych nie wnika w stronę biznesową programu Authalia, nie jest udziałowcem, nie jest patronem przedsięwzięcia. Są kontrahentem w takim zakresie, w jakim jest nim każdy, kto na podstawie jakiejkolwiek umowy dostarcza technologię (informatycy lubią o tym mówić "powered by"; coś takiego jak Lege Artis is powered by kodeks cywilny i ustawę o prawie autorskim i prawach pochodnych).

I to by chyba było na tyle.

 Oceń wpis  oddane głosy: 9 / 4

Po ostatniej serii tekstów poświęconych serwisowi Authalia.com oraz Stowarzyszeniu Authalia.org otrzymałem (mimo Świąt ;-) trochę korespondencji, w którym powtarzało się jedno dość zasadnicze pytanie: ale co właściwie można powiedzieć o core tego biznesu? Może bowiem -- pomijając zapewnienia o "partnerstwie PWPW" oraz zmyślony status organizacji zbiorowego zarządzania -- cała impreza ma jakiś sens?

Spieszę P.T. Czytelników zapewnić, że im głębiej w to wchodzę oraz im więcej czytam Niewiarygodnego Blogera -- tym bardziej widzę, że przy założeniach organizatorów imprezy to po prostu nie ma sensu.

Model biznesowy spółki Autalia opiera się na formule, którą można streścić w następujący sposób: ponieważ nie ma oficjalnych narzędzi pozwalających na przedstawienie wiarygodnego dowodu autorstwa, będzie nim znakowanie czasem oświadczenia woli, co zapewnia datę pewną, a taki dokument ("urzędowy") to dowód praw autorskich.
Niestety, przedstawiany tok rozumowania trzyma się kupy równie mocno, jak pomysł, iżby o powstaniu organizacji zbiorowego zarządzania decydowała treść wpisu do KRS ;-)
Teraz będzie w punktach:

• czy data pewna równa jest powstaniu dokumentu urzędowego? Jak napisał Bartłomiej Dymecki "Z Kodeksu Cywilnego wynika, że dokument z datą pewną, powstały w wyniku oznaczenia go czasem musi być dokumentem urzędowym!" Na poparcie tej karkołomnej tezy linkuje nawet do tekstu Aśki Jóźwiny (pozdrawiam!), którego z pewnością nawet nie przeczytał ani on sam, ani nie przeczytali jego komilitoni. Jakby przeczytali, znaleźliby w nim zdanie "Kwalifikowane podmioty, które świadczą usługi znakowania czasem, są podmiotami prywatnymi, wobec czego oznakowane czasem dokumenty nie mają charakteru dokumentów urzędowych";
• o co w ogóle chodzi z tym dokumentem urzędowym? Zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego dokumenty dzielimy na dwa rodzaje: prywatne, czyli takie, z których wynika, że osoba, która się pod dokumentem podpisała oświadczyła to i to (oświadczenie to w żadnym przypadku nie musi być prawdziwe -- art. 245 kpc) oraz dokumenty urzędowe -- sporządzone na podstawie stosownych przepisów przez właściwe organy państwowe. Wytworzenie takiego dokumentu stanowi wiarygodny -- acz wcale wzruszalny (art. 252 kpc) dowód na to, co zostało w treści dokumentu zaświadczone (art. 244 kpc);
• tu mała dygresja: gdyby było tak, jak chce tego Authalia, gdyby dokument prywatny opatrzony datą pewną stawał się dokumentem urzędowym, łatwo wyobrazić sobie następującą sytuację: jeszcze jutro wsiadam w Intercity do Warszawy, pojawiam się w Kancelarii Prezydenta, w której składam pismo (z kopią) o treści "od jutra Olgierd Rudak jest Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej". Z chwilą potwierdzenia odbioru na kopii dokument ten zostaje opatrzony datą pewną, zatem -- zgodnie z authaliową wizją prawa -- staje się dokumentem urzędowym... a dalej to już wiecie co ;-)
• wniosek jest zatem prosty: wszystko co może zaproponować Authalia (przy pomocy swojego partnera technologicznego, czyli Sigillum), to oznakowany czasem (poprzez złożenie e-podpisu) dokument prywatny, z którego będzie wyniało, że Authalia.com sp. z o.o. mówi, że Pan Jan Kowalski (byle nie ten Jan Kowalski) oznajmił, że jest autorem jakiegoś utworu.
  Popatrzcie dobrze: e-podpisem dysponuje Authalia, zatem nie będzie można nawet powiedzieć, iżby oświadczenie tego rodzaju składał jej klient (ta okoliczność może akurat być udowodniona pośrednio). Zaś pewność daty (ale też do podważenia!!!) odnosić się będzie właśnie tylko i wyłącznie do... daty złożenia tego oświadczenia;
• dokumentem urzędowym na "potwierdzenie autorstwa" byłoby wyłącznie zaświadczenie od (nieistniejącego) Urzędu ds. Potwierdzania Autorstwa Utworów (bądź przez Urząd Patentowy RP, gdyby sprawy te oddano jemu do dyspozycji). Wszelkie inne zaświadczenia, dokumenty, klauzule, etc. są wyłącznie dowodem pośrednim, bez względu na to, czy wynikają z czynności prawnej dwustronnej, z dokumentu opatrzonego datą pewną czy z czegokolwiek innego;
• kompletnym absurdem jest odwoływanie się do notariusza, na którym rzekomo można w ten sposób zaoszczędzić. Notariusz w żadnym przypadku nie jest uprawniony do potwierdzenia autorstwa utworu (chyba że namalowałbym obraz na jego oczach, w kancelarii...) -- zgodnie z art. 96 prawa o notariacie notariusz poświadcza tylko i wyłącznie: własnoręczność podpisu, zgodność odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem, datę okazania dokumentu (i tu jest właśnie miejsce na datę pewną z art. 81 par. 2 pkt 2 kc -- por. art. 99 par. 1 prawa o notariacie) oraz fakt pozostawania określonej osoby przy życiu lub w określonym miejscu.
• Authalia chętnie odwołuje się do pojęć i zagadnień związanych z prawem własności przemysłowej, czyli ustawy regulującej takie rzeczy jak patenty, znaki towarowe, etc. Ale chociaż ustawa ta może się wydawać dość podobna do prawa autorskiego -- wszakże wszystko łącznie nazywamy ogólnie "własnością intelektualną" -- to bardzo mylące pozory.
  Stąd też chyba umiłowanie właśnie do daty pewnej (oraz wiązanie z nią owej "urzędowości dokumentu"), co ma rzekomo zagwarantować dowód pierwszeństwa utworu. Wybaczcie: zasada pierwszeństwa wprost wynika właśnie z prawa własności przemysłowej (por. art. 13, art. 19, etc.) -- włącznie z zasadą, że "Podstawą sporządzenia dowodu pierwszeństwa może być tylko zgłoszenie spełniające wymagania określone w ustawie, jako dające podstawę do uznania go za dokonane";
• warto też zwrócić uwagę na art. 25 prawa własności przemysłowej, zgodnie z którym nie będzie ochrony, jeśli wynalazek nie jest nowy, czyli jest częścią stanu techniki. A do tego wystarczy właśnie jakiekolwiek upublicznienie danej informacji -- to tak a propos publikacji utworu w czasopiśmie Authalia.net, o której też chętnie się wspomina. Podobnie wygląda zresztą kwestia wzoru przemysłowego (art. 103 ustawy), znaku towarowego (art. 120), etc. etc.;
• jak więc widać nawet w kwestii dowodu pierwszeństwa patentowego (nie mówiąc o pierwszeństwie autorskim) nie poradzi nawet notariusz, sąd (Authalia mówi jeszcze o ustaleniu autorstwa przez sąd... zapewne chodzi o art. 189 kpc... powodzenia...)
  Ale Authalia sobie tylko znanym sposobem będzie właśnie świadczyć -- poprzez znakowanie czasem -- o pierwszeństwie do utworów...
• już na marginesie tylko warto zwrócić uwagę na absurdalność nadziei, jakie mogą rozbudzić stwierdzenia, cytuję: "Ukradli mój pomysł!", "Pierwszy to wymyśliłem!", "Kiedyś o tym myślałem", "Chciałem coś takiego zrobić!" oraz dość radykalna tezy, że utworami są takie formy jak "pomysł autorski, (...) opowiedziana historia, tytuł książki, dowcip, (...) treść maila, post na forum, (...)" (por. Wpisy na forum a prawo autorskie, Łoboże, ukradli mi pomysła!);
• drobnostką wobec powyższego jest żywe kłamstwo powtórzone przez B. Dymeckiego ("Dokument wystawia PWPW S.A., która działając na mocy upoważnienia Ministra Gospodarki wydaje poświadczenia o oznakowaniu czasem. Wystawia go więc państwowa jednostka organizacyjna"). Nasz ekspert chyba nie rozumie znaczenia skrótu S.A. (to od "spółka akcyjna"), bo taką formę ma Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych. Zaś nawet fakt, że 100% akcji PWPW SA należy do Skarbu Państwa nie sprawia, iżby była to "państwowa jednostka organizacyjna".
  No ale cóż, cały projekt jednak opiera się właśnie na takich babolach...

Na tym kończę temat Authalii, nudzi mnie to już. Nie moja wina, że ktoś nie przemyślał fundamentalnych spraw z punktu widzenia sensowności przedsięwzięcia.
Natomiast chętnie wrócę do sprawy jak tylko będę wiedział więcej, np. od departamentu prawnego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Mogę Wam obiecać, P.T. Czytelnicy, że postaram się trzymać rękę na pulsie.