Pracodawca, który rozwiązuje umowę o pracę z pracownikiem w sposób uzasadniający wypłatę odprawy, ma obowiązek wypłacić ją w dniu rozwiązania stosunku pracy. Nie można czekać na rozstrzygnięcie procesu o przywrócenie do pracy i pracodawca zdaje się przypuszczać, że pracownik może sprawę wygrać.
Zasada ta -- prosta i oczywista -- wydaje się nadal nie docierać do każdego, wnoszę tak przynajmniej po tekście w "Rzepie".
Oto opisuje się tam przypadek nauczycielki, która wskutek przeprowadzanych zwolnień grupowych utraciła pracę. Taki tryb zawsze kwalifikuje się do nabycia prawa do odprawy (kłania się ustawa z 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników -- tytuł fajny, ale to jedna z tych nielicznych już ustaw, które czyta się całkiem przyjemnie), jednak chlebodawca zdecydował się poczekać -- aż do rozstrzygnięcia kwestii jej przywrócenia do pracy.
(Na marginesie warto zauważyć, że nauczycielom mianowanym może przysługiwać nawet półroczna odprawa -- Karta Nauczyciela daje im taki przywilej np. w przypadku likwidacji czy restrukturyzacji szkoły, albo po... 2-letnim urlopie związanym z niemożnością zatrudnienia w miejscowości, do której nauczyciel przeprowadził się za swoim małżonkiem -- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 70 ust. 2 karty nauczyciela).
Jak pisze "Rzepa" zdaniem dyrektorki szkoły wcześniejsza wypłata odprawy była niezasadna: jeśli nauczycielka zostałaby przywrócona do pracy, w ogóle odpadłaby podstawa do wypłacenia odprawy, natomiast chętnie by ją zapłaciła po uzyskaniu wyroku potwierdzającego prawidłowość zwolnienia nauczycielki, albo po cofnięciu powództwa (a to dobre w sumie).
Do tematu wmieszała się Państwowa Inspekcja Pracy, która skierowała przeciwko dyrektorce szkoły wniosek do sądu o ukaranie za naruszenie praw pracownika (w sumie bardzo szkoda, że odbyło się to w tym trybie -- wolałbym normalny pozew pracownika do sądu pracy o zapłatę odprawy, no ale cóż -- skuteczność sądów pracy wypada dość blado w porównaniu do trybu "dzwonimy do PIP).
Stanowisko to podzieliły sądy orzekające w sprawie o wykroczenie, wychodząc ze -- słusznego rzecz jasna -- założenia, iż odprawa należy się każdemu pracownikowi z momentem rozwiązania stosunku pracy, zatem należy ją wypłacić najpóźniej z dniem odejścia pracownika z pracy. Nie można przy tym zastanawiać się co sąd pracy zrobi z pozwem o przywrócenie do pracy, ani też w jaki sposób ewentualnie pracodawcy uda się uzyskać zwrot wypłaconej odprawy po powrocie pracownika do pracy. (Tu może dodam, że spotkałem się z sytuacją, w której sąd, przywracając pracownika i wiedząc od pracodawcy o wypłaconej odprawie, nakazał -- tym samym wyrokiem -- zwrot zapłaconej odprawy. Jest to o tyle istotne, że stanowi podstawę do potrącenia odpowiedniej kwoty z wynagrodzenia uzyskanego przez pracownika.)
Warto w tym miejscu przypomnieć, że o terminie wypłaty odprawy wypowiedział się Sąd Najwyższy (wyrok z 21 października 1999 r., I PKN 320/99), który wyraźnie wskazał, że skoro przepis mówi o nabyciu prawa do odprawy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, to należy je wypłacić właśnie z dniem jego rozwiązania -- a każdy dzień opóźnienia oznacza powstanie roszczenia o odsetki (uwaga, wyrok zapadł jeszcze pod rządami poprzedniej ustawy o zwolnieniach grupowych; ustawa się zmieniła, ale ten akurat przepis jest taki sam).
Jakby ustawa przesądzała o jakimś innym terminie jej wypłaty (np. "w ciągu 14 dni od...") albo zakreślała inną podstawę nabycia prawa do odprawy -- nie jako "rozwiązanie stosunku pracy" -- można by rozważać inne ustawienie terminu zapłaty.
Ale obowiązujący stan prawny nie uzasadnia takich kombinacji.
PS na zdjęciu: człowiek ciężko pracujący.
Copyright © Money.pl