Oceń wpis  oddane głosy: 1 / 1

Złapawszy znów fazę na pstrykanie nie zauważyłbym projektu ustawy o zmianie ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych wymyślonego przez Rządowe Centrum Legislacji, gdyby nie napisał o tym nieoceniony Vagla.

Racja: dodając art. 2a ust. 2 do obowiązującej ustawy: 

Dzienniki urzędowe, z wyłączeniem Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski B”, wydaje się w formie elektronicznej.

projekt ustawy eliminuje papierowe egzemplarze Dziennika Ustaw RP i pozostawia je wyłącznie w formie publikacji elektronicznej (internetowej). Forma papierowa (dosłownie) zostaje tylko na czarną godzinę (art. 23a) -- pewnie na czas powodzi albo godzinę "W".

Komputerowcy się cieszą, ja też powinienem się cieszyć... ale nie byłoby tekstu, jakbym nie miał w zanadrzu szpili.

Ja po prostu uważam, że taka nowoczesność to jest robienie z ludzi wała. Owszem, nie ma nic durniejszego, niż stos siejących pylicą roczników Dz.U. -- widok to przerażający, deprymujący i irytujący -- ale świadomość, że ktoś chce ograniczyć możliwość (ba: prawo, i to konstytucyjne) do zapoznania się z obowiązującym prawem wyłącznie do osób, które posiadają komputer, w dodatku podłączony do internetów -- sprawia, że krew mnie zalewa.

Super, bym powiedział, wprawdzie nie ma jeszcze ustawy o tym, że każdy z nas musi mieć komputer (jakże ułatwiłoby to życie różnym służbom, w tym także mojemu ulubionemu wrzodowi IVRP, który w 3/4RP czuje się nie mniej doskonale), ale jeśli ta zbieranina szumnie zwana ustawodawcą przegłosuje taki przepis, rychło okaże się, że nie będą już potrzebni prawnicy (w dużym uproszczeniu -- osobiście bardzo bym chciał, żeby legislatura tak pisała ustawy, by do ich czytania prawnik nie był nikomu potrzebny), będą trzeba mieć komputer.

Tak, ja rozumiem, że szkoda papieru, że wieszcząc nieuniknione -- w przypadku dzienników w ciągu 5-7 lat -- zejście prasy papierowej, dziwnie jakoś denerwować się, że publikatory aktów normatywnych wychodzą z ograniczeń 15-wiecznej formy, ale z drugiej strony ogarnia mnie jakiś niepokój.

PS na zdjęciu alegoryczne przedstawienie tego, co nasz Lewiatan z nami robi -- przy burzliwych oklaskach pożeranych. Pamiętajcie o tym także 20 czerwca!

 Oceń wpis  oddane głosy: 3 / 0

Fakt godzien odnotowania ze względów historyczno-archiwalnych (przecież za 100 lat badacze naszych dziejów muszą mieć jakieś zapiski z tego czasu): pojawiły się pierwsze akty prawne sygnowane przez Marszałka Sejmu, Bronisława Komorowskiego, który na podstawie art. 131 ust. 2 ma obowiązek -- nie prawo, lecz właśnie obowiązek -- tymczasowego wykonywania obowiązków Prezydenta. 

Sprawując tę funkcję Marszałek odpowiada m.in. za prawidłową promulgację ustaw (w tej chwili na stronie Rządowego Centrum Legislacji brak Dziennika Ustaw zawierającego takie akty) oraz korzysta z innych uprawnień.
I tak to Marszałkowi Sejmu przypadło w udziale ogłoszenie żałoby narodowej -- rozporządzenie to wymagało kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów (por. art. 144 ust. 3 konstytucji) -- oraz przedłużenie tej żałoby.

I tu pewna niekonsekwencja, błąd, który zapewne wynikał z nagłości sytuacji.

Oto 10 kwietnia 2010 r. ukazuje się Dziennik Ustaw nr 58, w którym pod pozycją 368 opublikowano Rozporządzenie Marszałka Sejmu wykonującego obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 kwietnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia żałoby narodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Natomiast 13 kwietnia 2010 r. ogłoszono Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zmieniające rozporządzenie w sprawie wprowadzenia żałoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 61 poz. 376).

(Od razu zastrzegam: nie, żebym się czepiał -- ewentualny spór mógłby mieć charakter wyłącznie akademicki -- ale fakt z pewnością wart jest odnotowania.)

 Oceń wpis  oddane głosy: 3 / 0

Zaniepokojonych losem Dziennika Ustaw, w którym miał być opublikowany tekst Traktatu Lizbońskiego -- a także wcale nie uspokojonych oświadczeniem rzecznika prasowego MSZ -- spieszę uspokoić: wszystko jest, a nawet było w najlepszym porządku.

Oto przy pracach ziemnych związanych z budową boiska na wrocławskich Maślicach odnaleziono tajemniczą skrzynię, w której tkwiła tajemnicza szkatułka, w szkatułce zaś nie mniej tajemnicze zawiniątko, w którym spoczywał tajemniczy pergamin, który okazał się być tajemniczym dokumentem.

Po oczyszczeniu i zbadaniu przez fizykohistoryków ustalono ponad wszelką wątpliwość, iż dokument jest najstarszą znaną kopią promulgacyjną Traktatu Lizbońskiego.

Wszystko wskazuje na to, że dokument pochodzi z drugiej połowy XV wieku i że fragment edyktu De revolutionibus Europeum coelestium markiza Włodzimierza Powały z Parczewa, zaś biorąc pod uwagę oznaczenia na marginesach pochodzi z uważanej za zaginioną po 1939 r. kolekcji hr Lubomirskiego.
Zobaczcie zresztą sami (uwaga, unikalne zdjęcie najstarszej na świecie kopii promulgacyjnej Traktatu Lizbońskiego!):

Dlaczego poświęcam temu szokującemu odkryciu tekst w Lege Artis? To bardzo proste: okazuje się, że mylił się Prezes Rady Ministrów tłumacząc się z rzekomego opóźnienia publikacji Traktatu Lizbońskiego oraz jego krytycy zarzucający rządowi, że twierdzi, że obowiązuje prawo, które nie zostało opublikowane jak należy (w tym niżej podpisany).

Prawdą jest natomiast, że Traktat Lizboński był przetłumaczony, a nawet opublikowany w pięknej staropolszczyźnie już wieki, wieki temu.

Q.E.D.