Oto dwie przyczyny, dla których dopinguję ministra Ziobro w jego zamysłach zmiany polskiego sądownictwa.
Proszę wygodnie usiąść i się nie śmiać – rzeczy nadają się do "Ekspresu reporterów”.

Sprawa pierwsza: pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym przeciwko prezesowi spółki z o.o. (ciekawym powiem, że chodzi o odpowiedzialność z art. 299 par. 1 ksh) złożono we wrocławskim sądzie pracy 31 grudnia 2004 r. Nie ma prostszych postępowań - jest niewykonany wyrok, jest bezskuteczna egzekucja komornicza, jest nazwisko i adres jedynego członka zarządu.
Pierwsza rozprawa odbywa się w maju 2005 r., sędzina “obiecuje” rychłe wydanie nakazu, ale “jest problem z doręczeniem”. Jeśli nie nakaz to “na pewno w ciągu dwóch tygodni pójdzie zaoczny”. Druga rozprawa w październiku 2005 r. i nagły zwrot akcji - sąd stwierdza swą niewłaściwość i przekazuje sprawę do sądu w Gdańsku (wg miejsca zamieszkania pozwanego).

Po kilku miesiącach ciszy powód zaczyna się niepokoić, w marcu prosi sąd (wrocławski) o informację nt. losów jego sprawy. W odpowiedzi dostaje pismo, z którego wynika, że konieczna była zmiana postanowienia o przekazaniu sprawy do sądu właściwego:


okazało się bowiem, że w międzyczasie gdański sąd się zreorganizował i w miejsce jednego sądu powstały dwa.

Minęło kolejne pół roku, we wrześniu powód dostaje pismo (z sądu Gdańsk-Północ) o nadaniu sygnatury sprawie oraz wzywające do uiszczenia wpisu w kwocie 217,60 zł w terminie 7 dni, pod rygorem zwrotu pozwu. Powód nalepia znaki opłaty sądowej na pismo i wysyła korespondencję do Gdańska.
Teraz już powinno pójść szybko, przecież wydanie nakazu zapłaty to kwadrans roboty, nie trzeba nawet rozprawy przeprowadzać.

Kolejnym jednak pismem Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ I Wydział Cywilny poinformował powoda, że zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście IV Wydział Pracy o reasumpcję postanowienia z marca 2006 r., a to dlatego, że sprawa powinna toczyć się jednak przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Północ.
Wydaje się, że na odpowiednie postanowienie sądu będzie można znów poczekać kolejne pół roku, oby - korzystając z danej szansy - pozwany się nie rozpłynął. Kiedy będzie nakaz, czy pozwany będzie go skarżył, nie sposób ocenić.

Druga sprawa: prosty pozew o ustalenie stosunku pracy trafia do sądu pracy we Wrocławiu w styczniu 2004 r.
Pierwszą rozprawę wyznaczono na maj 2005 r. (sic!), w lipcu i sierpniu 2005 r. powód prosi o przeprowadzenie - jego zdaniem - istotnych dowodów potwierdzających jego żądania. Źle trafił, wyjątkowo leniwa sędzina unika jak może poważnego traktowania swoich obowiązków, liczy się pierwsze wrażenie (zawsze niekorzystne dla zawracającgo głowę Wysokiego Sądu).

Kolejna rozprawa odbywa się w październiku 2005 r. Jak świat światem nie od prawie 20 lat nie widziano tak skandalicznego protokołowania. Powód bezskutecznie prosi sąd o wpisanie jego słów do protokołu, jednak spotyka się z niewybredną odpowiedzią, składa zatem wniosek o wyłączenie sędziego.

I tu zaczynają dziać się rzeczy dziwne. Ten kto wie jak działają w Polsce sądy pracy, szczególnie te w dużych miastach - zdziwi się. Postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego zostało wydane w jeden dzień po wpłynięciu wniosku (!). Zażalenie - rozpatrzone nie mniej błyskawicznie - nie uwzględnia jego racji i oto sąd może dalej badać sprawę. Żadnego skutku nie daje także skarga na sędziego; żadnego oprócz solennego zapewnienia wiceprezesa sądu, że sprawa trafia pod szczególny nadzór przewodniczącego wydziału.

Kolejna (trzecia) rozprawa ma miejsce w sierpniu 2006 r.
Myliłby się ten, kto pomyśli, że tym razem sąd wziął się do uczciwej roboty. Niestety - oddalając wszelkie wnioski dowodowe, naruszając procedurę w sposób rażący, sąd wydaje wyrok oddalając powództwo. Co najciekawsze, ustne uzasadnienie sporządzone po 5-minutowej naradzie składu liczy… prawie 4 strony maszynopisu i w znacznym stopniu pokrywa się z późniejszym uzasadnieniem pisemnym. (Wniosek jest prosty: wyrok został wydany wcześniej, a na rozprawie go tylko odczytano, z oczywistym naruszeniem art. 316 par. 1 kpc.)

Apelacja od tego wyroku zostaje złożona 19 września. Zwykle na wyznaczenie terminu rozprawy apelacyjnej czeka się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu od 5 do 9 miesięcy. Tym razem zarządzenie o wyznaczeniu terminu zajęło sądowi… niewiele ponad miesiąc, zaś sama rozprawa została wyznaczona na 30 listopada.

Takie przyspieszenie to istny cud, który mógłby świadczyć o tym, że coś zaczęło się w sądach zmieniać (na lepsze), gdyby nie to, że mamy do czynienia z ewidentnym działaniem obliczonym na “danie nauczki” “krnąbrnemu pieniaczowi”. Złośliwie można powiedzieć, że stara i głupia Temida nie da sobie w kaszę dmuchać i da popalić komu trzeba.