Ubaw na koniec tygodnia. Nowy MinFin, który miał to szczęście, że nie posiada numeru PESEL, zdecydował się wystąpić o jego nadanie. A ściśle: poprosił swoich współpracowników o złożenie stosownego wniosku w jego imieniu.

Jeśli ktoś miał jeszcze wątpliwości, że każda władza momentalnie ogłupia, zaś zasada ta nikogo nie oszczędza, to przykład Jacka Rostkowskiego jest tego najlepszym dowodem.

Żył sobie człowiek spokojnie jako poddany Jej Królewskiej Mości, nikomu nie wadził; ba! - biedaczyna nie miała dowodu osobistego (Brytyjczycy dowody osobiste traktują jako relikt II Wojny Światowej). Można było mieć nadzieję, że usadowienie na takim stanowisku osoby przyzwyczajonej do życia w normalności uświadomi paru ekspertów od pitów, ściągania haraczu i innych papierków wreszcie pojmie, że bez tego całego cyrku da się żyć... ale niestety, biurokratycznie bagno zwyciężyło - "gimmie my PESEL!" zakrzyknął nasz Sir Lancelot i zginął przeszyty kopią zgłoszenia NIP-3.

A mogło być tak pięknie. Już marzył mi się minister, który publicznie przyzna, że nie posiada numeru PESEL, bo do niczego mu nie jest niezbędny, że odważnie powie, iż dowód osobisty - nieważne czy plastikowy, tekturowy czy elektroniczny - to wyłącznie zbyteczne znakowanie ludzi, który ośmieli się własnym przykładem wykpić wszechpotężną biurokrację.
Niestety, nawet w rządzie, który miał odwagę - nieśmiało, werbalnie, ale jednak - postulować ograniczanie całej naszej durnej papierkologii, górę nad odwagą musiała wziąć trywialna potrzeba akomodacji się do warunków.

Ja ze swojej strony Jego Ekscelencji Ministrowi życzę więcej dystansu, zapału i wytrwałości w rzeczywistym demontowaniu biurokracji oraz nieuleganiu pozorom chwili.