Motto na dziś:


Nie, dziś nie będzie o podatkach. O podatkach raczej nigdy nie będzie, bo się nie znam: nie lubię, nie rozumiem. Najchętniej bym nie płacił ale na emigrację do któregoś z przemiłych rajów podatkowych jeszcze mnie nie stać. A, wiem jedno: są za wysokie no i powinien być tylko zryczałtowany osobisty (tak zwą go biurokracji - normalny człowiek mówi na to "pogłówny").

Ja się chciałem zapytać Moich Kochanych Czytelników: kto z Was przepis ten zrozumiał? Bo ja go nie rozumiem, ale domyślam się, co powinienem zrobić, żeby go zrozumieć:
- sprawdzić co jest w art. 29 ust. od 2 do 22, a także w art. 30, 31, 32, 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5,
- odłożyć sobie tę wiedzę na bok,
- sprawdzić w ustawie co to "kwota należna" (usłużny ustawodawca podał mi to w kolejnym zdaniu - często jest tak, że muszę sprawdzać gdzieś na początku ustawy),
- sprawdzić definicję dotacji i subwencji w rozumieniu tej ustawy (może być w innych przepisach, nie wiem tego),
- zgadnąć co to jest "inna dopłata o podobnym charakterze mająca bezpośredni wpływ na cenę",
- zerknąć jakie są zasady pomniejszania czegoś tam o kwotę należnego podatku,
- a na koniec wiedzę tę jakoś pozbierać, wymieszać, poukładać i usystematyzować sobie.

Szczerze Państwu powiem: ja się do takiego zadania nie biorę bez kartki papieru albo otwartego Gedita, bo to się robi całkiem niezłe działanie logiczne na operatorach, których nawet nie potrafię ponazywać.

(OK, w tym momencie pięćset tysięcy Czytelników zamyka stronę, bo nie będą czytać idioty, który "nie umi" zrozumieć prostego przepisu. Ale pozostałe sześć milionów skapowało o co mi chodzi - i czyta dalej. No to ja piszę dalej.)

Problem bierze się z tego, że nasz kochany ustawodawca (460 posłów, 100 senatorów, jakieś komisje, podkomisje, rady legislacyjne, komórki we wszystkich 30 ministerstwach) ściga się sam ze sobą w ilości i skomplikowaniu norm prawnych. Dowód? W siermiężnym 1986 r. ukazało się 48 tomów dziennika ustaw, w 1996 r. już 158, zaś rok 2004 zamknęliśmy rekordowymi 286 numerami (sejm obecnej kadencji się nie popisał, w 2006 r. zaatakowano nas wyłącznie 251 dziennikami ustaw). A wszystko dlatego, że się później mogą posłowie i marszałek przechwalać "jesteśmy bardziej pracowici, bo dowaliliśmy 1001 niepotrzebnych aktów prawnych".

Zresztą - to dygresja troszkę na marginesie - furda tam ustawy. Gdyby to były same ustawy to nie byłoby problemu. Problemem są rozporządzenia wykonawcze, które są produkowane masowo, często zastępują się co miesiąc, rzadko ministrowie pamiętają o tym, aby w kolejnym rozporządzeniu wprost napisać, że poprzedni akt regulujący jakąś sferę został uchylony... A że mamy tych ministrów coraz więcej - jest przecież taki minister co to jeszcze niedawno koleją na mecze jeździł i przez okno krzyczał - i każdy z nich musi uzasadnić swoje istnienie - Prawo Parkinsona działa.

Zostawmy jednak akty wykonawcze, weźmy się znów za ustawy. Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. ma 235 artykułów, poprzednia ustawa (z 2000 r. - długo nie pożyła) miała ich "zaledwie 151"). Ale co tam, ustawa o partiach politycznych z 1997 r. to 64 artykuły, jej poprzedniczka z 1990 r. miała artykułów... osiem. Cytowana na wstępie ustawa o VAT (z 2004 r.) to 176 artykułów oraz 9 załączników, podczas gdy poprzednia wersja miała ledwie 56 artykułów (i 10 załączników). Prawo puchnie a my prawnicy tracimy wzrok, czas i rozum czytając to wszystko. Kto nam zapłaci za zdrowie, za okulary, za czas? Nikt, chyba że się oflagujemy i zablokujemy parę dróg żądając od rządu interwencyjnego skupu nadwyżki ustawowej (tzw. "górka legislacyjna").

Nie chce mi się już pisać o języku tych aktów prawnych. Definicje są tak najeżone pułapkami i piętrowymi odwołaniami do innych definicji, które są wprost zależne od innych definicji - przoduje w tym choćby prawo telekomunikacyjne - że znów bez karteczki i notowania wszelkich zależności się nie obejdzie. Po prostu sen szaleńca.

Czy może być prościej? Pewnie i może, ale wymagałoby to na pewno zdjęcia nogi z gazu przez naszych bohaterskich posłów i ich doradców, może przywrócenia sesyjności obrad parlamentu, może konstytucyjnego wydłużenia vacatio legis.
Można też próbować tak jak ponoć robili w parlamencie Austro-Węgier: przed uchwaleniu nowego prawa wołać po woźnego i dawać projekt do czytania. I dopóki prosty człek nie zrozumie o co wielmożnemu państwu chodzi, dopóty deputowani mają tekst czyścić.

Zgadzam się, że normy powinny być możliwie ogólne i abstrakcyjne, że nie ma już czasu ani miejsca na tak szczegółowe przepisy jak np. sławetny art. 182 kc (w ramce poniżej) bądź wesołą trzódkę z art. 829 pkt 3 kpc ("jedna krowa lub dwie kozy albo trzy owce"). Nie da się pisać kodeksu "a kto krowę ukradnie niechaj dwa talary zapłaci, a kto trzy krowy lub siedem świń niech sześć talarów, a kto mięso w piątek zjada pół sestercji odprowadzi".

Można jednak starać się upraszczać sobie życie. Czego sobie i Państwu serdecznie życzę.

§ 1. Rój pszczół staje się niczyim, jeżeli właściciel nie odszukał go przed upływem trzech dni od dnia wyrojenia. Właścicielowi wolno w pościgu za rojem wejść na cudzy grunt, powinien jednak naprawić wynikłą stąd szkodę.
§ 2. Jeżeli rój osiadł w cudzym ulu nie zajętym, właściciel może domagać się wydania roju za zwrotem kosztów.
§ 3. Jeżeli rój osiadł w cudzym ulu zajętym, staje się on własnością tego, czyją własnością był rój, który się w ulu znajdował. Dotychczasowemu właścicielowi nie przysługuje w tym wypadku roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.