Oceń wpis  oddane głosy: 0 / 1

§ 1. Chyba ktoś się zawstydził decyzją o odcięciu serwisu Wikileaks od systemu DNS, zatem kilka dni po tym jak serwis wypadł z internetu, sędzia Jeffrey White zmienił swoje postanowienie. Najprawdopodobniej wpływ na to miała fala międzynarodowego oburzenia, w tym publikacja na łamach Lege Artis oraz poważne zarzuty naruszenia Pierwszej Poprawki.

Jak pisze Wired panowie z banku Julius Baer, na żądanie którego domena Wikileaks.org wyleciała z DNS - chyba niekoniecznie zachwyceni - nie polemizowali z postanowieniem szczególnie mocno. Ich zamiarem, jak powiedział Evan Spiegel, było "nic innego jak zdjęcie bankowych papierów ze stron serwisu internetowego", ponieważ Pierwsza Poprawka nie zezwala na rozpowszechnianie danych objętych tajemnicą bankową (przypomnijmy, że serwis Wikileaks podpadł bankowi po tym, jak wrzuciła na stronkę dowody na współuczestnictwo w procederze prania brudnych pieniędzy kenijskiego prezydenta).

W tym miejscu muszę się przyznać, że wśród wielu rzeczy, które zazdroszczę Amerykanom - efektywnego systemu politycznego; armii, która wie do czego została stworzona; Konstytucji, która ma lat 200 z hakiem i trzyma się nieźle; Alaski, gdzie można znaleźć złoto (i odpocząć w cieniu Mt. Kinley) - jest też właśnie prawdziwa wolność słowa (prawdziwa, czyli taka, której wprawdzie nie gwarantują żadne paneuropejskie konwencje, ale każdy obywatel może faktycznie się na nią powołać - i liczyć na realną ochronę.

§ 2. Dobrze się dzieje w Stanach, gorzej w Zjednoczonym Królestwie, o którym od lat mawiają nikt nie może być pewien swego życia, zdrowia i majątku, póki obraduje Parlament Jej Królewskiej Mości.

Tym razem - niewiele po tym jak lubczasopismo Lege Artis skrytykowało pomysły rodem z "1984" - rząd Gordona Browna wpadł na kolejny świetny pomysł: po co nam Magna Charta Liberatum, skoro wystarczy przegłosować ustawę, zgodnie z którą... podejrzani o planowanie działań terrorystycznych mogą być przetrzymywani w areszcie bez decyzji sądu przez 42 dni.

Przypomnijmy, że Wielka Karta Swobód to najstarszy, datowany na 1215 rok, dokument gwarantujący ochronę poddanych przed monarszym samowładztwem; ba - Magna Charta po dziś dzień jest obowiązującym prawem Wielkiej Brytanii. Jeden z fundamentów anglosaskiej cywilizacji, dzięki której Londyńczycy przez długi czas mogli patrzeć na resztę kontynentu - włącznie z The Frogs (samozwańczymi wolnościowcami) - nie tylko przez Kanał Angielski, ale i mocno z góry.

Niestety, wprawdzie brytyjski spleen nie ucierpiał aż tak bardzo od "rzymskiej zarazy" (może to uboczny skutek istnienia Muru Hadriana?), jednak z niejasnych przyczyn rząd wyraźnie zaczyna cierpieć na pewien rodzaj europejskiego uwiądu polegającego na tym, że przerażająca jest już sama myśl o wolności osobistej.

Dobrze, że knuciom własnego rządu chcą dać odpór nawet laburzystowscy parlamentarzyści, jest zatem jakiś cień choćby nadziei, że nie wszystko stracone.

Nie wiem co o pomyśle rządu myśli typowany na następcę tronu Książę Henryk Walijski, który - cóż za szaleństwo! zamiast tańczyć na lodzie albo pozować do zdjęć z półnagimi młodzieńcami jedzie na wojnę, ale mi się po prostu nie podoba.


PS Tylko w weekend mam czas poczytać Guardiana, NY Times czy IHT, ale nie będę ukrywał, że bardzo tego żałuję. W przeciwieństwie do naszych przekaziorów informacje tam podane nie są przefiltrowane przez "próg wytrzymałości" redakcji.