§ 1. Mam tradycyjny ubaw czytając o pomysłach MinFina na usprawnienie życia przedsiębiorców. Tym razem idzie o interpretacje podatkowe - bo polskie janosikowe państwo nie tylko zabiera podatki ale i zmusza do myślenia o nich - których wydawanie w ramach entej reformy powierzono czterem biurom zlokalizowanym tu i ówdzie.

Traf chce, że nie ma chętnych do pracy w biurze w Płocku, zatem w ramach wyręczania się nawzajem sprawy Płocka prowadzi Warszawa.
"Rzepa" zadaje naiwne pytanie dlaczego od razu nie utworzono biura w stolicy, skoro tam są ludzie i interesy, zaś obecny sposób załatwiania spraw nie sprzyja szybkości i jakości wydawanych interpretacji. Odpowiedź jest prosta: urawniłowka. MinFin nie jest przecież od tego, żeby było dobrze, rozsądnie i pożytecznie. Ma być jak urzędnik sobie wymyśli.

Skądinąd te utyskiwania wydają mi się ogólnie lekkopółśmieszne. Uprościć podatki, ustalić trwałe i niezmienne przez dłuższy czas zasady prowadzenia biznesu, a nie będą potrzebne żadne interpretacje czy kolejne urzędy ds. ich wydawania.


§ 2. Utyskiwań ciąg dalszy. Bloger "Rzepy" (chyba polubię jeżdżenie po tej gazecie) dostrzegł, że adwokaci pracują za pieniądze, a te - jak wiadomo - nie śmierdzą. Prowadzi to do różnych przekrętów i niedociągnięć, które oczywiście w pierwszym rzędzie obciążają klientów kancelarii.

Tomasz Pietryga widzi jeden tylko sposób na załatwienie problemu: śmiały plan kolejnej reformy (tym razem wymyślonej przez Bohatera Naszych Snów, Ministra Z.), polegającej na przeniesieniu spraw dyscyplinarnych z korporacji do sądów powszechnych. Ja powiem złośliwie: błądzi ten, kto uważa, że od przelewania z pustego w próżne przybędzie nam normalności. Czyżby bowiem w "Rzepie" nie wiedzieli, że sędziowie znają się z adwokatami i zmiana organu dyscyplinarnego niekoniecznie wpłynie na zmianę rozstrzygnięć?

Problemem jest oczywiście zamknięcie struktur korporacji prawniczych, fakt, że dostać się do zawodu można głównie po uważaniu albo za punkty za pochodzenie. Pociąga to za sobą wspaniałe poczucie nieodpowiedzialności - łatwiej chyba wiernym odwołać biskupa niż zmusić adwokata do przyznania, że wniesienie apelacji po terminie jest niekorzystne dla klienta.
Spytacie czy widziałem? Widziałem...


§ 3. Najgorzej to podpaść. W sprawie awantury na linii Janusz Kaczmarek - Jarosław Kaczyński (sprawa psychiatryczno-polityczna, nie prawna, ale że prawnicy się kłócą, muszę mieć zdanie a nawet się nim z Państwem podzielić) nie wiem kto komu bardziej podpadł, ale wiem, że konsekwencji tradycyjnie brak obu stronom sporu. Grunt, że teraz czerezwyczajka weźmie się za sprawy, w których z racji sprawowanej funkcji Kaczmarek miał udział.

Popatrzcie zresztą sami: Kaczmarek to człowiek układu, ale poszedł w górę dzięki współpracy z obecnym prezydentem - gdzie zatem znajduje się epicentrum układu? Były minister SWiA zbulwersował premiera tym, że był członkiem PZPR, proszę jednak mi powiedzieć dlaczego twarzą PiS jest poseł Karski - były członek tej samej partii, w dodatku działacz PRON? (Bo dlaczego interesy partii prowadzi minister Wojciech Jasiński to się nie dziwię...)
Przykłady można mnożyć. Ale po co?

No i ostatnia sprawa: jak Kaczmarek naginać, łamać, działać na zamówienie (wcześniej jako prokurator, później jako minister), to dobrze, ale jak Kaczmarka naginać, łamać, zmuszać do działać na zamówienie (wcześniej jako prokuratora, później jako ministra), to niedobrze. Znaczy się: punkt siedzenia zależy od punktu widzenia; a może odwrotnie?

Zaczynam drugi tydzień urlopu. Ukłaniam.