Oceń wpis  oddane głosy: 10 / 3

O ciekawej sprawie pisze Gazeta Prawna: bezpodstawnie obciążona przez Telekompromitację Polską zawyżonymi rachunkami klientka złożyła reklamację, a ponieważ nie została ona rozpatrzona -- rozwiązała umowę o świadczenie rzekomych usług, w odpowiedzi na co operator sprzedał jej -- nieistniejący, warto pamiętać! -- dług firmie windykacyjnej.

W odpowiedzi była abonentka TP SA wystąpiła do sądu o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wskazując, iż naruszeniem jej dóbr osobistych jest uporczywe wzywanie jej do zapłaty nieistniejącego długu sprzedanego windykatorowi, ryzyko powzięcia informacji o nieistniejących problemach przez pracodawcę oraz niemożność korzystania -- wskutek błędu operatora -- z telefonu.
Czarę goryczy przelała okoliczność, iż kolejny windykator dochodził zapłaty ponownie zbytego długu, i to pomimo faktu, że wierzyciel zdążył się go skutecznie zrzec.

Opisywany wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie nosi sygnaturę I ACa 188/08(Prawników zainteresuje jeszcze informacja, iż sąd zasądził w tej sprawie skumulowane zadośćuczynienie z art. 448 kc, czyli zarówno kwotę 17 tys. złotych dla powódki oraz, obok tego, 2 tys. złotych na wskazany cel społeczny. Co wydaje się jeszcze ciekawsze -- GP słabo wyjaśnia temat, ale cóż -- na wieść o ponownym naruszeniu dóbr powódka nie szła z kolejnym pozwem o ochronę, lecz uzyskała od sądu nakaz zapłaty od prawomocnie już jej należnej kwoty. Łącznie uzbierało się tego już 22 tys. złotych.)

Muszę przyznać, że informacja bardzo mnie ucieszyła. Od dawna jestem zwolennikiem tezy, iż dochodzenie bezpodstawnego -- czyli nieistniejącego -- długu jest naruszeniem dóbr osobistych 'dłużnika', zwłaszcza, jeśli czynności podejmowane są z właściwą większości firm windykacyjnych elegancją.
Sprawa nasuwa także garść ciekawych argumentów tym usługobiorcom -- hmm, z doświadczenia wiem, że operatorzy telekomunikacyjni, którzy zwyczajowo po zmianie taryf mają mnóstwo problemów z systemami bulingowymi, zawsze są skłonni uważać, że klient powinien być wiecznie cierpliwy i znosić wszelkie niedogodności związane z nieprawidłowym naliczaniem należności 'bo jakby co to my panu wyrównamy za czas jakiś' -- którzy po dłuższym czasie oczekiwania na załatwienie sprawy po prostu tracą tę cierpliwość i decydują się iść na udry.

Na marginesie warto zapamiętać, iż nie jest długiem nieistniejącym zobowiązanie, które uległo już przedawnieniu; wierzyciel ma prawo zawsze, tj. nawet po upływie okresu przedawnienia wnieść powództwo o zapłatę, zaś sąd będzie miał  o b o w i ą z e k  zasądzić nawet przedawnioną należność, chyba że pozwany wniesie stosowny zarzut. (Rzecz w tym, o czym wielokroć zapominają zapominalscy, że zatrzut przedawnienia sąd uwzględnia wyłącznie na wniosek pozwanego, nigdy z urzędu; mało tego -- sąd nie powinien nawet stronie podpowiadać możliwości skorzystania z takiego zarzutu.)