Jutro (w poniedziałek, 12 maja) Trybunał Konstytucyjny znów zajmie się nieszczęsnym przestępstwem pomówienia za pomocą środków masowego przekazu, czyli art. 212 par. 2 i 213 par. 2 kk (SK 43/05). Wniosek o zbadanie zgodności tych norm z art. 54 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz w związku z art. 14 Konstytucji złożył Marian Maciejewski, dziennikarz wrocławskiej Gazety Wyborczej, oskarżony o pomówienie sądu i prokuratury i skazany na 2800 złotych grzywny oraz 1000 złotych nawiązki na PCK.

Temat penalizacji pomówienia i zniesławienia przewija się przez łamy Lege Artis co jakiś czas, zatem większość stałych Czytelników mój pogląd zna (świeżaków zachęcam do przeczytania tego, tego, tego, no i może tego).

Zgodnością art. 212 kk z konstytucją Trybunał już się zajmował (P 10/06) -- co ciekawe oba wnioski mają nieomal identyczny zakres zaskarżenia -- co w moim przekonaniu może niestety skutkować umorzeniem postępowania ze względu na zbędność orzeczenia (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK).
Mówię niestety, ponieważ zgadzam się z opiniami tych, którzy wskazują, że istniejące przepisy stanowią rażące ograniczenie wolności słowa i prasy.

Nie oznacza to, iż nie podzielam stanowiska Trybunału, iż 'wolności i prawa obywatelskie takie jak np. cześć, dobre imię i prywatność w pewnych warunkach mogą zasługiwać na pierwszeństwo w kolizji z wolnością słowa oraz wolnością prasy, a w konsekwencji prowadzić do ich ograniczenia' -- po prostu jestem zdania, iż ta sama argumentacja może posłużyć do uzasadnienia pozostawienia odpowiedzialności cywilnej (nawet jej zaostrzenia np. w przypadku naruszenia dóbr osobistych za pośrednictwem prasy), ale uchylenia norm skutkujących odpowiedzialnością karną za słowa.

Nie wybiegając nadmiernie w przyszłość -- od orzeczenia dzieli nas niewiele przeszło 24 godziny, z czego większość spędzimy w milszych okolicznościach przyrody (ja zaraz spadam z psem do lasu, fotografować robactwo -- a powyżej efekt wczorajszych poszukiwań 'w tym temacie') -- powiedziałbym, że liczę na to, że nawet jeśli Trybunał nie uwali nieszczęsnego przepisu, to liczę na to, że wreszcie posłowie zrealizują swoje obietnice i uchylą art. 212-216 kk.