Oceń wpis  oddane głosy: 1 / 0

Obiecałem jakiś czas temu, że w listopadzie będę pisał też troszkę pozytywnych tekstów. Jak na razie średnio mi się to udaje, postanowiłem zatem dziś nieco nadrobić.
Jest mi szczególnie przyjemnie, bo chwalić będę -- ostrożnie chwalić, ale zawsze -- zmiany w ustawie, którą kilka dni temu skrytykowałem (przy okazji omawiania przepisów penalizujących posiadanie symboliki totalitarnej).

Otóż ta sama nowelizacja kodeksu karnego (ustawa z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - kodeks karny...) przynosi także kilka zmian jeśli chodzi o karanie za słowo. Niestety, nie jest jeszcze tak dobrze, żeby ktoś nam miał uchylić nieszczęsny art. 212 kk (a obiecywali...), jednak na szczęście po drodze pojawił się wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który obecnie (tj. półtora roku po jego wydaniu...) legislatura postanowiła wykonać.

Przechodząc do rzeczy: w zmienionym art. 212 par. 1 kk wylatuje kara pozbawienia wolności (i zostaje tylko "podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności" (co i tak uważam za grandę), w par. 2 -- tj. kwalifikowanej postaci pomówienia (za pośrednictwem massmediów) maksymalne zagrożenie odsiadką zmniejsza się z 2 lat do 1 roku.
Zawsze coś, zawsze jakiś progres.

Ale jeszcze lepiej jest w art. 213 par. 2 kk, czyli przepisie, który służy określeniu zasad wyłączenia odpowiedzialności za czyn określony w art. 212 kk. Oczywiście zostaje zasada, iż nie ma przestępstwa pomówienia, jeśli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy -- co samo w sobie brzmi jak skandal: bo to oznacza, że można beknąć za publiczne mówienie prawdy! -- jednak wreszcie będzie można spokojnie mówić o nieprawidłowościach władzy (ogólnie: osób pełniących funkcję publiczną), nawet jeśli nie służy to ochronie społecznie uzasadnionego interesu.

Dotąd art. 213 par. 2 kk brzmiał tak:

§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego interesu; jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego.

Po nowelizacji będzie brzmiał następująco:

§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut:
1) dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub
2) służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.
Jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może
być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu
dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego.

Do ideału nadal jeszcze daleko -- nadal bowiem podlegać będzie karze publiczne rozgłaszanie prawdziwych zarzutów, jeśli nie dotyczą one postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub jeśli zarzuty służyć będą obronie społecznie uzasadnionego interesu (jak widać władza pisze prawo wyraźnie pod siebie) -- ale zawsze coś.

Ogólnie czekam jednak na spełnienie obietnic, które raz na zawsze skończą z absurdalnymi sytuacjami -- na przykład takimi, o jakich można poczytać w ciekawym tekście, który niedawno był w "Polityce".